Βασικό στοιχεῖο τῆς ταυτότητος τῶν χριστιανῶν, ἐκτός ἀπό τήν πίστι, εἶναι καί ἡ ἀγάπη. Ὅποιος εἶναι μαθητής τοῦ Θεοῦ τῆς ἀγάπης δέν μπορεῖ παρά νά ἀγαπᾶ τήν Ἐσταυρωμένη ἀγάπη, τόν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν.
Κάποτε, στά χρόνια τῆς ἀρχαιότητος, ἕνας βασιλιᾶς κάλεσε τούς σοφούς τοῦ βασιλείου του καί τούς ἔδωσε προθεσμία τριῶν ἡμερῶν γιά νά τοῦ ἀπαντήσουν στό ἐρώτημα: “Τί εἶναι ὁ Θεός”. Οἱ σοφοί ἄνοιξαν τίς βιβλιοθῆκες τους, ξεσκόνισαν τά βιβλία τους, ἀναζήτησαν τήν ἀπάντησι στό ἐρώτημα τί εἶναι ὁ Θεός, ἀλλά δέν μπόρεσαν νά βροῦν ἀπάντησι· ζήτησαν τότε προθεσμία ἄλλων τριῶν ἡμερῶν, μέ ἀποτέλεσμα νά δηλώσουν στό τέλος τήν ἀδυναμία τους, διότι ἀπό τά βιβλία τους δέν μπόρεσαν νά βγάλουν κανένα συμπέρασμα καί νά λάβουν τήν ἀπάντησι τοῦ τί εἶναι ὁ Θεός.
Καί ὅμως ἡ ἀπάντησις στό ἐρώτημα “Τί εἶναι ὁ Θεός” ὑπάρχει στό βιβλίο τοῦ Θεοῦ ποῦ κρατοῦμε στά χέρια μας καί λέγεται ἱερό Εὐαγγέλιο.
Ἄν ἀνοίξουμε τήν πρώτη ἐπιστολή τοῦ μαθητοῦ τῆς ἀγάπης, τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου, στό τέταρτο κεφάλαιο, στ. 16, θά πάρουμε τήν ἀπάντησι:
«Ὁ Θεός ἀγάπη ἐστί, καί ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει καί ὁ Θεός ἐν αὐτῷ». Ὁ Θεός εἶναι ἀγάπη καί ἐκεῖνος πού μένει στήν ἀγάπη καί τήν ἀσκεῖ συνεχῶς, μένει μαζί μέ τόν Θεό καί ὁ Θεός μένει μαζί του. Ἡ πρώτη καί μεγάλη ἐντολή εἶναι μία καί μοναδική. «Ἄκουε Ἰσραήλ, Κύριος ὁ Θεός ἡμῶν Κύριος εἷς ἐστι». Καί «ἀγαπήσεις Κύριον τόν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου καί ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καί ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου καί ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος σου. Αὕτη πρώτη ἐντολή». Ἄκουε λαέ τοῦ Ἰσραήλ. Ὁ Κύριος πού εἶναι Θεός μας, εἶναι ὁ ἕνας καί μόνος Κύριος καί ἐκτός αὐτοῦ ἄλλος Κύριος δέν ὑπάρχει. Καί ὀφείλεις νά ἀγαπήσης Κύριον τόν Θεόν σου μέ ὅλη σου τήν καρδιά, ὥστε αὐτόν ἐξ ὁλοκλήρου νά ποθῆς καί μέ ὅλη τήν ψυχή σου, ὥστε ὁλόκληρο τό ἐσωτερικό σου σ’ αὐτόν νά εἶναι παραδομένο καί μέ τόν νοῦ σου ὁλόκληρο, ὥστε Αὐτόν πάντοτε νά σκέπτεσαι καί μέ ὅλην τήν δύναμι τῆς θελήσεώς σου. Αὐτή εἶναι ἡ πρώτη ἐντολή.
Βεβαίως, οἱ ἐντολές πού δόθηκαν στόν Θεόπτη Μωϋσῆ εἶναι δέκα, ὅμως οἱ διατάξεις τοῦ Μωσαϊκοῦ νόμου ἦσαν 613. Μέ τό πλῆθος τῶν διατάξεων οἱ Ραββίνοι προσπαθοῦσαν νά καταστήσουν περισσότερο ἰσχυρές τίς δέκα ἐντολές. Ὅμως, ὅλο τό πλήρωμα τοῦ Νόμου περιέχεται μέσα στόν νόμο τῆς ἀγάπης.
Ὁ Θεός μᾶς ἀγάπησε πολύ. Καί αὐτό τό βλέπουμε καί τό διαπιστώνουμε στήν καθημερινή μας ζωή.
Ὁ ἥλιος μέ τίς ἀκτῖνες του μᾶς ὁμιλεῖ γιά τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Τό λαμπύρισμα τῶν ἀστέρων μᾶς ὁμιλεῖ γιά τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Τό κελάρυσμα τοῦ ρυακιοῦ μᾶς ὁμιλεῖ γιά τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Τό γλυκό κελάηδημα τῶν πουλιῶν μᾶς ὁμιλεῖ γιά τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Τό ἄρωμα τῶν λουλουδιῶν μᾶς ὁμιλεῖ γιά τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Οἱ ζέφυροι καί ἡ αὔρα μᾶς ὁμιλοῦν γιά τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Ὁ φλοῖσβος τῆς θαλάσσης μᾶς ὁμιλεῖ γιά τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Ὁ ὄμορφος αὐτός πλανήτης, τόν ὁποῖο ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι, ὡς ἀφεντάδες, καλούμεθα νά κατοικήσουμε καί νά διαφεντέψουμε, μᾶς ὁμιλεῖ γιά τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.
Ἀλλά ἐκεῖ πού ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ μεγαλώνει καί φθάνει σέ δυσθεώρητα ὕψη, ἀσύλληπτα γιά τόν ἀνθρώπινο νοῦ, εἶναι τό χαμήλωμα τοῦ οὐρανοῦ καί τό κατέβασμα τοῦ δευτέρου προσώπου τῆς Ἁγίας Τριάδος στήν γῆ, περνώντας μέσα ἀπό τούς ἀνθρωπίνους διαύλους πού ὁδηγοῦν στό Σπήλαιο τῆς Βηθλεέμ. Τό θεῖο Βρέφος τῆς Βηθλεέμ εἶναι τό μεγαλεῖο τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ πρός τόν ἄνθρωπο.
Καί ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἐξακολουθεῖ νά ἐκφράζεται καί νά ἐκδηλώνεται μέσα ἀπό τά κηρύγματα τοῦ Εὐαγγελίου, μέσα ἀπό τήν διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ, μέσα ἀπό τά ἀναρίθμητα θαύματα, γιά νά φθάση στό ἀποκορύφωμά της ἐπάνω στόν Γολγοθᾶ, ὅπου ὁ Χριστός θυσιάζεται, γιά νά σώση μέ τήν Σταυρική Του Θυσία ὁλόκληρο τό ἀνθρώπινο γένος πού εἶχε ἀποστατήσει καί εἶχε ἀπομακρυνθῆ ἀπό τόν Θεό.
Ὁ Θεός μᾶς ἀγαπᾶ καί, ὅπως εἶναι φυσικό, κι ἐμεῖς πρέπει νά Τόν ἀγαποῦμε καί τήν ἀγάπη μας αὐτή ἔχουμε χρέος νά τήν δείχνουμε στήν καθημερινή μας ζωή ὄχι μέ λόγια ἀλλά μέ ἔργα. Θά μπορούσαμε, ὁ καθένας μας, νά κάνουμε ἕνα “τέστ” τῆς ἀγάπης μας στόν Θεό. Ὑπάρχει πάντα ἕνα θερμόμετρο στά χέρια μας, μέ τό ὁποῖο μποροῦμε νά μετροῦμε τήν ἀγάπη μας στόν Κύριο. Νά, τό θερμόμετρο:
«Ἐάν ἀγαπᾶτε με, τάς ἐντολάς τάς ἐμάς τηρήσατε» (Ἰωάν. ιδ΄, 15). Ἐάν μέ ἀγαπᾶτε θά τηρῆτε τίς ἐντολές μου.
Ὅποιος ἀγαπᾶ τόν Χριστό, θά Τόν ἔχη στήν σκέψι του καί ποτέ δέν θά Τόν βγάζη ἀπό τόν νοῦ του. Ὅποιος ἀγαπᾶ τόν Χριστό, θά Τόν ἔχη στήν γλῶσσα του καί θά ὁμιλῆ γιά τά μεγαλεῖα Του. Ὅποιος ἀγαπᾶ τόν Χριστό, θά προσεύχεται σ’ Αὐτόν συνεχῶς καί ἀκαταπαύστως. Ὅποιος ἀγαπᾶ τόν Χριστό, θά ἐκκλησιάζεται τακτικῶς καί θά συμμετέχη ἐνεργῶς στήν λατρευτική καί Μυστηριακή ζωή τῆς Ἐκκλησίας μας. Ὅποιος ἀγαπᾶ τόν Χριστό, ἐπί καθημερινῆς βάσεως θά μελετᾶ τό ἅγιο καί Ἱερό Εὐαγγέλιο. Ὅποιος ἔχει τόν Χριστό, δέν μπορεῖ νά ἔχη στήν καρδιά του μῖσος καί κακία καί νά διψᾶ γιά ἐκδίκησι. Ὅποιος ἀγαπᾶ τόν Χριστό, δέν μπορεῖ νά μισῆ τόν ἀδελφό του πού εἶναι ἡ εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ.
Ὁ Θεός μᾶς χάρισε μιά καρδιά μέσα στήν ὁποία πρέπει νά εἶναι θρονιασμένος Ἐκεῖνος πού τήν ἔπλασε. Ἐκεῖνος πού τήν ἔλουσε στά αἵματα τοῦ Γολγοθᾶ. Ἡ καρδιά μας Τοῦ ἀνήκει καί κανένας μας δέν ἔχουμε τό δικαίωμα αὐτήν τήν καρδιά νά τήν ἐγκλωβίζουμε στό μῖσος καί στήν κακία. Ἡ καρδιά μας τότε εὐτυχεῖ, ὅταν ἀγαπᾶ τόν Θεό τῆς ἀγάπης καί τήν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, τόν ἄνθρωπο. Ἐξυπακούεται ὅτι πάντα ἔχουμε στόν νοῦ μας τά λόγια τοῦ Κυρίου «ὁ μή ἀγαπῶν με τούς λόγους μου οὐ τηρεῖ» (Ἰωάν. ιδ΄, 24).
Πηγή: Δροσοσταλίδες Πνεύματος, Ἀρχιμ. Θεοφίλου Ζησοπούλου.
