Η Αγάπη, η Ευτυχία και ο Πλούτος…


Μια γυναίκα φρόντιζε τον κήπο του σπιτιού της, όταν ξαφνικά βλέπει τρεις γέροντες, φορτωμένους με τις εμπειρίες της ζωής, να την πλησιάζουν στην είσοδο του σπιτιού. Παρ’ όλο που δεν τους γνώριζε, τους είπε: 
― Δεν σας γνωρίζω, όμως πρέπει να πεινάτε. Περάστε, αν θέλετε, να φάτε κάτι. 
Αυτοί την ρωτάνε: 
― Ο άντρας σου είναι στο σπίτι; 
― Όχι, δεν είναι εδώ, απάντησε εκείνη. 
― Τότε δεν μπορούμε να έρθουμε, της λένε οι γέροντες.
Όταν επιστρέφει ο σύζυγος, η γυναίκα του περιγράφει το περιστατικό. Η γυναίκα βγαίνει έξω να προσκαλέσει ξανά τους γέροντες στο τραπέζι, μιας και ήταν ακόμη εκεί. 
― Δεν μπορούμε να έρθουμε όλοι μαζί, της λένε οι τρεις γέροντες 
Η γυναίκα, έκπληκτη, τους ρωτά γιατί ! 
Ο πρώτος, λοιπόν, από τους τρεις της εξηγεί ξεκινώντας να της συστήνεται: 
― Είμαι ο Πλούτος, της λέει.
Της συστήνει, μετά, τον δεύτερο που είναι η Ευτυχία. Και, τέλος, τον τρίτο που είναι η Αγάπη. 
Τώρα, της λένε, πήγαινε στον άντρα σου και διαλέξτε ποιος από τους τρεις μας θα έρθει να φάει μαζί σας. 
Η γυναίκα επιστρέφει στο σπίτι και διηγείται στον άντρα της αυτά που της είπαν οι γέροντες. 
Ο άντρας ενθουσιάζεται και λέει: 
― Τι τυχεροί που είμαστε! Να έρθει ο Πλούτος! Έτσι θα έχουμε όλα όσα επιθυμούμε! 
Η σύζυγός του όμως δε συμφωνούσε: 
― Και γιατί να μην έχουμε τη χαρά της Ευτυχίας; 
Η κόρη τους που άκουγε από μια γωνιά, τότε, τους λέει: 
― Δε θα ήταν καλύτερα να καλούσαμε την Αγάπη; Το σπίτι μας θα είναι πάντα γεμάτο αγάπη! 
― Ας ακούσουμε αυτό που λέει η κόρη μας, λέει ο σύζυγος στη γυναίκα του. Πήγαινε έξω και πες στην Αγάπη να περάσει στο σπιτικό μας. 
Η γυναίκα βγαίνει έξω και ρωτά: 
― Ποιος από εσάς είναι η Αγάπη; Ας έρθει να δειπνήσει μαζί μας. 
Η Αγάπη τότε ξεκινά να προχωρά προς το σπίτι…και οι δύο άλλοι να την ακολουθούν! 
Έκπληκτη η γυναίκα, ρωτά τον Πλούτο και την Ευτυχία: 
― Εγώ κάλεσα μόνο την Αγάπη. Γιατί έρχεστε κι εσείς;
Και απαντούν κι οι τρεις γέροντες μαζί: 
― Αν είχες καλέσει τον Πλούτο ή την Ευτυχία, οι άλλοι δύο θα έμεναν απ’ έξω. Τώρα όμως που κάλεσες την Αγάπη, όπου πάει η Αγάπη, πάμε κι εμείς μαζί της! Δεν έχει σημασία που! 


Όπου υπάρχει Αγάπη,
θα υπάρχει επίσης Πλούτος κι Ευτυχία!

Αρωματικά βότανα και οι θεραπευτικές τους ιδιότητες

Ματζουράνα
 
Καταπραΰνει τους πονοκεφάλους, ιλίγγους, βοηθά στις νευρικές παθήσεις, καταπραΰνει το βήχα και τον πόνο των δοντιών, βοηθά σε πόνους ρευματισμών, σε εντερικές διαταραχές και πόνους της κοιλιάς.
Χρήση: Ως αφέψημα: βράζουμε λίγα λεπτά ένα κουταλάκι του γλυκού μαντζουράνα σε ένα μπρίκι νερό. Το σουρώνουμε και το πίνουμε ζεστό με μέλι.
Ως έγχυμα: ένα κουταλάκι του γλυκού μαντζουράνα σε ένα μπρίκι με καυτό νερό. Το αφήνουμε 10 λεπτά, το σουρώνουμε και το πίνουμε ζεστό με μέλι.

Η μοναξιά ακονίζει το μυαλό μας...


Ἡ φιλοσοφία ἀναζητᾶ τόν Ποιητή τοῦ παντός



Ὅσο ζεῖ ὁ ἄνθρωπος στή γῆ,  πάντοτε ἦταν χαρακτηριστικό του ὁ ἀγώνας νά βρεῖ τήν ἀλήθεια, νά συλλογιστεῖ τήν ὕπαρξή του. Στήν ἀρχαία Ἑλλάδα οἱ φιλόσοφοι ἀσχολοῦνταν μέ τήν ἔρευνα τῆς κτίσεως τοῦ κόσμου καί τῶν νόμων του, ἐλπίζοντας νά γνωρίσουν πάνω σ’ αὐτή τή βάση τίς αἰτίες τῶν ὄντων. Οἱ φιλόσοφοι δέν ἐπιδίδονταν μόνο σέ διαλογισμούς καί λογική, ἀλλά μελετοῦσαν ἐπίσης ἀστρονομία καί φυσική, μαθηματικά καί γεωμετρία, μουσική καί ποίηση. Οἱ πολύπλευρες γνώσεις συνδυάζονταν μέ ἀσκητική ζωή καί προσευχή, χωρίς τίς ὁποῖες δέν εἶναι δυνατόν νά ἐπιτευχθεῖ ὁ καθαρισμός τοῦ νοῦ, τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματος, ἡ κάθαρση.
Μελετώντας τόν ὁρατό κόσμο, οἱ φιλόσοφοι κατέληξαν στό συμπέρασμα, ὅτι στό Σύμπαν δέν ὑπάρχει τίποτα τυχαῖο, ἀλλά κάθε λεπτομέρεια ἔχει τή θέση της καί ἐκτελεῖ μιά λειτουργία, ὑπακούοντας σέ αὐστηρούς κανόνες: οἱ πλανῆτες ποτέ δέν παρεκκλίνουν ἀπό τίς τροχιές τους καί οἱ δορυφόροι ποτέ δέν ἐγκαταλείπουν τούς πλανῆτες τους. Στήν κτίση ὅλα εἶναι τόσο ἁρμονικά καί λυσιτελή, ὥστε οἱ ἀρχαῖοι τήν ὀνόμαζαν «κόσμο», δηλαδή ὀμορφιά, τάξη, ἁρμονία, σέν ἀντίθεση μέ τό «χάος», τήν ἀταξία, τή δυσαρμονία. Ὁ κόσμος παρουσιαζόταν ὡς τεράστιος μηχανισμός, στόν ὁποῖο λειτουργεῖ ἕνας οὐδέποτε διακοπτόμενος ρυθμός, ἕνας παλμός, πού οὐδέποτε χάνεται. Ἀλλά κάθε μηχανισμός πρέπει νά ἔχει φτιαχτεῖ ἀπό κάποιον, ὅλα τά ρολόγια πρέπει νά ἔχουν κατασκευαστεῖ καί κουρδιστεῖ. Ἔτσι οἱ φιλόσοφοι διά τῆς διαλεκτικῆς ὁδοῦ κατέληξαν στήν ἰδέα τοῦ ἑνός Κτίστη τοῦ Σύμπαντος. Ὁ Πλάτων τόν ὀνομάζει Δημιουργό, Πατέρα, Θεό (ὁ πρῶτος ὅρος σημαίνει Αὐτόν πού φτιάχνει, τόν Τεχνίτη). «Καθετί πού ὑπάρχει, κατ’ ἀνάγκην προέρχεται ἀπό κάποιο αἴτιο...», γράφει ὁ Πλάτων. «Τόν Ποιητή ὅμως καί Πατέρα αὐτοῦ τοῦ σύμπαντος εἶναι δύσκολο νά Τόν βροῦμε καί ὅποιος Τόν βρεῖ, εἶναι ἀδύνατον νά μιλήσει γι’ Αὐτόν... Ἄν εἶναι ὡραῖος ὁ κόσμος, κι ὁ Δημιουργός του εἶναι ἀγαθός... Ὁ κόσμος εἶναι τό ὡραιότερο ἀπό ὅσα ἔγιναν καί ὁ Δημιουργός εἶναι ὁ ἄριστος ἀπό τά αἴτια... Ἐπιθυμώντας ὁ Θεός νά εἶναι ὅλα καλά καί τίποτα, ὅσο γίνεται, νά μήν εἶναι κακό, ἔλαβε τά ὁρατά, τά ὁποῖα δέν βρίσκονται σέ κατάσταση ἡσυχίας, ἀλλά κινοῦνται πλημμελῶς καί ἀτάκτως, καί τά ἔφερε ἀπό τήν τάξη στήν ἀταξία»1.
Ὁ Πλάτων ζοῦσε σέ τόπο ὅπου κυριαρχοῦσε ἀνεξαίρετα ὁ πολυθεϊσμός: οἱ ἄνθρωποι εἶχαν θεοποιήσει τά στοιχεῖα καί τίς δυνάμεις τῆς φύσεως καί τά προσκυνοῦσαν. Ἐπισήμως ἡ φιλοσοφία δέν ἀπέρριπτε τούς θεούς, ὅμως ἀναγνώριζε πάνω ἀπό αὐτούς τόν ἀνώτατο Νοῦ. Στήν κοσμολογία τοῦ Πλάτωνα οἱ θεοί ἐπιτελοῦν καθήκοντα, παρόμοια σέ κάποια σημεῖα μέ τά καθήκοντα τῶν ἀγγέλων στίς μονοθεϊστικές θρησκεῖες: ὁ Δημιουργός τούς ἔφτιαξε, τούς προστάζει καί αὐτοί ὐπηρετοῦν τό θέλημά Του. Ἐπιθυμώντας νά δημιουργήσει τούς ἀνθρώπους, ὁ Δημιουργός ἀπευθύνεται σέ αὐτούς: «Θεοί θεῶν, εἶμαι Δημιουργός σας καί Πατήρ τῶν ἔργων, τά ὁποῖα ἔγιναν ἀπό Ἐμένα καί διατηροῦνται κατά τή θέλησή Μου»2. Ἔπειτα τούς δίνει τήν πρωτογενή ὕλη καί ἀναθέτει νά δημιουργηθοῦν ἀπό αὐτήν ἄνθρωποι... Οὐσιαστικά ἡ ἀρχαία φιλοσοφία, στό πρόσωπο τῶν καλύτερων ἀντιπροσώπων της, ξεπερνώντας τόν πολυθεϊσμό πλησίασε στήν ἀλήθεια γιά τόν μοναδικό Θεό.
Οἱ φιλόσοφοι μιλοῦσαν ἐπίσης γιά τόν Λόγο (λόγος σημαίνει «λέξη», «λογική», «διάνοια», «νόμος»), ὁ ὁποῖος πρωταρχικά ἐκλαμβάνεται ὡς κάποιος αἰώνιος καί πάγκοινος νόμος, μέ βάση τόν ὁποῖο κατασκευάστηκε ὅλος ὁ κόσμος. Ὅμως ὁ Λόγος δέν εἶναι μόνον μιά ἀφηρημένη καί θεωρητική ἰδέα: εἶναι ἀκόμα θεϊκή δημιουργική δύναμη, ἡ ὁποία διαμεσολαβεῖ μεταξύ Θεοῦ καί δημιουργηθέντος κόσμου. Ἔτσι δίδασκε ὁ Φίλων ὁ Ἀλεξανδρεύς καί οἱ νεοπλατωνιστές. Στόν Πλωτίνο, ἀντιπρόσωπο τῶν νεοπλατωνιστῶν, ἡ φιλοσοφία σχεδόν μετατρέπεται σέ θρησκεία· ὑπογραμμίζει τό ὑπερβατικό, τό ἀτελεύτητο, τό ἀπόλυτο, τό ἀκατανόητο τῆς θεότητας. Κανένας προσδιορισμός δέν μπορεῖ νά Τόν ἐξαντλήσει, καμία ἰδιότητα δέν μπορεῖ νά Τοῦ ἀποδοθεῖ. Ὄντας ἡ πληρότης τῆς ὑπάρξεως, τό Ἕν (ἔτσι ὀνόμαζε ὁ Πλωτίνος τόν Θεό) γεννᾶ ὅλες τίς ἄλλες μορφές ὑπάρξεως, ἀπό τίς ὁποῖες πρώτη εἶναι ὁ Νοῦς καί δεύτερη ἡ Παγκόσμια Ψυχή· πέρα ἀπό τά ὅρια τοῦ κύκλου τῆς Παγκόσμιας Ψυχῆς ἁπλώνεται ὁ ὑλικός κόσμος, δήλαδή τό Σύμπαν, στό ὁποῖο ἡ Ψυχή πνέει τή ζωή. Ὁ κόσμος κατ’ αὐτόν τόν τρόπο εἶναι σάν ἀντανάκλαση τῆς θείας πραγματικότητας καί τῆς τελειότητας. Τό Ἕν, ὁ Νοῦς καί ἡ Ψυχή συνολικά σχηματίζουν μιά Θεϊκή Τριάδα. Μέσω τοῦ καθαρμοῦ, τῆς καθάρσεως, ὁ ἄνθωπος μπορεῖ νά ἐξυψωθεῖ ὡς τήν ἐνατένιση τοῦ Θεοῦ, ὅμως ὁ Θεός παραμένει τό ἴδιο ἀσύλληπτος καί ἀπρόστιτος, παραμένει τό ἴδιο μυστήριο.
Ἡ ἀρχαία φιλοσοφία μέσω τῆς ὁδοῦ τῆς διαλεκτικῆς πλησιάζει ἐγγύτατα σέ ἀυτές τίς ἀλήθειες, οἱ ὁποῖες τελικά θά ἀποκαλυφθοῦν στόν χριστιανισμό: τόν ἕνα Θεό, Δημιουργό τοῦ κόσμου, τόν θεϊκό Λόγο Υἱό, τήν Ἁγία Τριάδα. Δέν ὀνόμαζαν τυχαῖα οἱ πρῶτο χριστιανοί συγγραφεῖς τήν φιλοσοφία «πρό Χριστοῦ χριστιανισμό». «Παρόλο πού ἡ ἑλληνική φιλοσοφία δέν κατέχει τήν ἀλήθεια σέ ὅλο της τό μεγαλεῖο,... προετοιμάζει τόν δρόμο πρός τόν Χριστό», ἀναφέρει ὁ Κλήμης Ἀλεξανδρείας3. Πολλοί Πατέρες καί διδάσκαλοι τῆς Ἐκκλησίας προσῆλθαν στόν χριστιανισμό μέσω τῆς σπουδῆς τῆς φιλοσοφία ἤ, τό λιγότερο, τήν ἀντιμετώπιζαν πάντοτε μέ μεγάλο σεβασμό: ὁ ἱερομάρτυς Ἰουστίνος ὁ Φιλόσοφος, ὁ Κλήμης Ἀλεξανδρείας, ὁ μακάριος Αὐγουστίνος, οἱ ἅγιοι Γρηγόριος Νύσσης, Γρηγόριος Θεολόγος. Σέ νάρθηκες ἀρχαίων χριστιανικῶν ναῶν δίπλα στούς μάρτυρες καί τούς ἁγίους εἰκονίζονταν ὁ Σωκράτης, ὁ Πλάτων καί ὁ Ἀριστοτέλης ὡς πρόδρομοι καί προάγγελοι τῆς ἀληθείας...

* * *
Ἡ ἀνάγνωση τῶν βιβλίων τῶν πλατωνικῶν μοῦ ὑπέδειξε νά ἀναζητήσω τήν ἀσώματη Ἀλήθεια: ἔβλεπα «τό Ἀόρατο νά γίνεται Ὁρατό μέσω τῆς κτίσεως» (Ρωμ. 1:20) καί, ὠθούμενος πρός τά πίσω, αἰσθανόμουν ὅτι ἐξαιτίας τοῦ σκότους τῆς ψυχῆς μου ἡ ὅραση ἦταν ἀδύνατη γιά μένα. Ἤμουν βέβαιος ὅτι ὑπάρχεις, ὅτι εἶσαι ἀτελεύτητος καί ἀχώρητος... Μέ λαιμαργία, λοιπόν, ἅρπαξα τά σεβαστά βιβλία, τά ὑπαγορευθέντα ἀπό τό Πνεῦμα Σου καί πρῶτα ἀπ’ ὅλα τίς ἐπιστολές τοῦ ἀποστόλου Παύλου... Ἄρχισα νά διαβάζω καί βρῆκα ὅτι ὅλα τά ἀληθινά πού εἶχα διαβάσει στά βιβλία τῶν φιλοσόφων ἀναφέρονται καί στή Γραφή Σου... Ὅμως στά βιβλία τῶν φιλοσόφων δέν ὑπῆρχε ἦθος εὐλαβείας, δάκρυα ἐξομολογήσεως... «καρδία συντετριμμένη καί ταπεινωνμένη» (Ψαλμ. 50:19), οὔτε λέξη γιά τή σωτηρία τοῦ λαοῦ, γιά τήν «πόλη, σάν νύφη στολισμένη» (Ἀποκ. 21:2), γιά τήν «πρόγευση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος» (Β΄ Κορ. 1:22), γιά τό Ποτήριο τῆς ἀπολυτρώσεώς μας. Κανείς ἐκεῖ δέν ἔψελνε: «Μονάχα στόν θεό βρίσκει ἡ ψυχή μου τή γαλήνη· μόνο ἀπό κεῖνον ἔρχεται ἡ σωτηρία μου» (Ψαλμ. 62:2). Κανείς δέν θ’ ἀκούσει ἐκεῖ τήν πρόσκληση: «Ἐλᾶτε σ’ ἐμένα ὅλοι, ὅσοι κοπιάζετε» (Ματθ. 11:28). Αὐτοί (οἱ φιλόσοφοι) περιφρονητικά στρέφουν τήν πλάτη πρός Ἐκεῖνον πού εἶναι «πράος καί ταπεινός στήν καρδιά» (Ματθ. 11:29).
Μακάριος Αὐγουστίνος
1. Πλάτων, Τίμαιος, 28c-30b. Βλ. J. Burnet, Platonis opera, vol. 4. Oxford:  Clarendon Press, 1902 (repr. 1968).
2. Πλάτων, Τίμαιος, 41a. Βλ. αὐτόθι.
3. Κλήμης Ἀλεξανδρείας, Στρωματεῖς, 1,1-1,5. L. Früchtel, O. Stahlin, and U. Treu, Clemens Alexandrinus, vols. 2, 3rd edn. and 3, 2nd edn. [Die griechischen christlichen Schriftsteller 52(15), 17. Berlin: Akademie Verlag].


Πηγή: Ἀπό τό βιβλίο τοῦ Μητροπολίτη Ἰλαρίωνος Ἀλφέγιεφ «Τό μυστήριο τῆς πίστης - Εἰσαγωγή στήν Ὀρθόδοξη Θεολογία», ἐκδόσεις “Ἐν πλῷ”.


Χρυσοστομικά μαργαριτάρια


Η Εκκλησία ιδρύθη υπό του Θεού και εστερεώθη διά του αίματος των Μαρτύρων. Και όμως πολλοί την πολεμούν και την συκοφαντούν, χωρίς να διδάσκωνται από την ιστορίαν, ότι όσοι την επολέμησαν εχάθησαν, ενώ αντιθέτως εκείνη έχει ανυψωθή μέχρι του ουρανού. Διότι η Εκκλησία όταν πολεμήται, νικά· όταν σκέπτωνται εναντίον της κακά, αυτή εξαγνίζεται, όταν υβρίζεται, γίνεται πλέον λαμπρά. Δέχεται πολλάκις επιθέσεις, όμως δεν νικάται ποτέ, κλυδωνίζεται μεν, χωρίς όμως να καταποντίζεται, υφίσταται διάφορα κακά, δεν ναυαγεί όμως ουδέποτε. Παλαίει, χωρίς ποτέ να ηττάται.

Για να μάθουμε...



Αδιάλειπτος είναι αυτός που γίνεται χωρίς διαλείμματα. Λέμε π.χ. αδιάλειπτη προσευχή.
Συνώνυμη λέξη είναι ο ακατάπαυστος, αδιάκοπος.
Ετοιμολογία: Το επίρρημα αδιαλείπτως προέρχεται από το α- στερητ. + διαλείπω (συμβαίνω κατά διαλείμματα).
Η φράση αδιάλειπτος προσευχή οφείλεται στον Απόστολο Παύλο ο οποίος προέτρεπε τους χριστιανούς να προσεύχονται συνεχώς «αδιαλείπτως προσεύχεσθε» (Β΄ Θεσσ. 5, 17).
Από το ΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ, του  Γ. Μπαμπινιώτη.

Όταν τελειώσει η μέρα σου...


ΕΝΑ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ...!: Σκέψεις: " Όταν τελειώσει η μέρα σου, τελείωσε κι εσύ μαζί της. Ποτέ μην κρατάς τα φορτία της για να τα κουβαλήσεις και την επόμενη μέρα. Έκανες ...

Ἡ σπατάλη τοῦ χρόνου


Δάμων και Φιντίας


Γιατί το λέμε έτσι;


Όταν θέλουμε να μιλήσουμε για μεγάλη φιλία χρησιμοποιούμε τη φράση: Δάμων και Φιντίας. Με το ίδιο νόημα μεταχειριζόμαστε και τη φράση: Ορέστης και Πυλάδης. Ο Δάμωνας και ο Φιντίας ήταν φιλόσοφοι Πυθαγόρειοι και ζούσαν στις Συρακούσες της Σικελίας (4ος αιώνας π.Χ.), ενωμένοι με μεγάλη φιλία. Κάποτε που ο Φιντίας, καταδικασμένος σε θάνατο, ζήτησε από τον τύραννο Διονύσιο μια προθεσμία, για να τελειώσει μερικές υποθέσεις του, προσφέρθηκε ο Δάμωνας να πεθάνει στη θέση του, αν ο Φιντίας δε θα γύριζε, να εκτελεστεί στην ώρα του. Αργούσε, αλλά την τελευταία στιγμή, πρόφτασε να γυρίσει ο Φιντίας και ο τύραννος, συγκινημένος από την αυτοθυσία του φίλου του, τον αθώωσε και ζήτησε να προστεθεί, τρίτος αυτός, στη μοναδική αυτή φιλία.

Από το βιβλίο «ΛΕΞΕΙΣ ΚΑΙ ΦΡΑΣΕΙΣ ΠΑΡΟΙΜΙΩΔΕΙΣ», του Τάκη Νατσούλη, ἐκδόσεις Σμυρνιωτάκη.

῾Ο ἄρχοντας πρέπει νά ἔχη τίμια ζωή καί οἱ ὑπήκοοί του νά τόν ἀκολουθοῦν ὅπως ὁ ἴσκιος τό κορμί.

Ὅπως τό λουλούδι πού ὀνομάζεται ἡλιοτρόπιο ἀκολουθεῖ τήν πορεία τοῦ ἥλιου,
ἔτσι καί οἱ ὑπήκοοι προσπαθοῦν νά μιμηθοῦν τήν ζωή τοῦ ἄρχοντός τους.
῎Αν καί ὅλοι μας πρέπει νά ἐναγκαλιζόμαστε μέ κάθε ἐπιμέλεια τήν ἀρετή, πού ἀπό τήν φύσι της εἶναι ἐπιθυμητή καί νά λάμπουμε μέ τό καλό μας παράδειγμα μπροστά στούς ἀνθρώπους, ἰδιαιτέρως, ὅμως, αὐτό ἀπαιτεῖται ἀπό ἐκεῖνον πού ἡ ἀρετή, κατά ἀγαθή συγκυρία, τόν ἀνέβασε στό ὑψηλότερο ἀξίωμα. Αὐτό ὀφείλει νά τό ἐπιδιώκη περισσότερο ἀπό τούς ἄλλους ἀνθρώπους ὁ ἄρχοντας, διότι αὐτός εἶναι τό πρότυπο τό ὁποῖο συνηθίζουν νά μιμοῦνται οἱ ὑπήκοοι. Γι᾽ αὐτό φωνάζει μεγαλοφώνως ὁ σοφώτατος βασιλεύς: ὅ,τι εἴδους εἶναι ὁ διοικητής τῆς πόλεως, τέτοιοι εἶναι καί οἱ πολῖται της. Διότι, ὅπως τό λουλούδι πού ὀνομάζεται ἡλιοτρόπιο ἀκολουθεῖ τήν πορεία τοῦ ἥλιου, ἔτσι καί οἱ ὑπήκοοι προσπαθοῦν νά μιμηθοῦν τήν ζωή τοῦ ἄρχοντός τους. Γι’ αὐτό καί ὁ τραγικός ποιητής λέει: ῞Οταν τιμᾶ ὁ βασιλεύς τίς ἐνάρετες πράξεις, τίς τιμοῦν καί οἱ λαοί, οἱ φυλές καί ὅλες οἱ παρατάξεις.
Τό πρῶτο κινούμενο, ὅπως μᾶς λένε οἱ φιλόσοφοι, τρέχοντας ἀπό τήν ᾽Ανατολή πρός τήν Δύσι παρασύρει βιαίως καί κατά κάποιον τρόπο ἁρπάζει ὅ,τι συναντᾶ στό πέρασμά του. ῎Ετσι καί ὁ κακός ἄρχοντας παρασύρει πολλούς σάν τήν μεγάλη πέτρα, πού ὅταν ξεφύγη ἀπό τήν κορυφή τοῦ βουνοῦ τραβᾶ μαζί της πρός τά κάτω πολλές ἄλλες μικρές πετρίτσες.
Γι’ αὐτό πρέπει νά προσέχουν πάρα πολύ οἱ ἄρχοντες, ὥστε νά μήν φθείρουν μέ τό κακό τους παράδειγμα τούς ὑπηκόους τους. Διότι οἱ πολῖται μιμοῦνται τούς ἄρχοντές τους. Καί τό χειρότερο εἶναι ὅτι ὄχι μόνον αὐτοί δέν ζοῦν σωστά, ὅταν εἶναι φαυλόβιοι, ἀλλά μεταδίδουν τόν τρόπο τῆς ζωῆς τους καί στίς χῶρες καί στίς πόλεις τῆς δικαιοδοσίας τους. ῎Ετσι τίς βλάπτουν περισσότερο μέ τό κακό τους παράδειγμα, παρά μέ τήν ἁμαρτία τους. Εἶναι αἰσχρό καί σ’ ἕναν ἰδιώτη νά εἶναι φαυλόβιος. Εἶναι, ὅμως, αἰσχρότερο καί ἀτιμώτερο γιά ἕναν ἄρχοντα. Διότι ἡ ζωή τοῦ ἄρχοντος εἶναι γνωστή καί ὁλοφάνερη σέ ὅλους καί ἀποτελεῖ ἀντικείμενο πρός μίμησι. ῾Επομένως, πολύ σωστά μᾶς διδάσκει ὁ Πλού­ταρχος ὅταν λέη ὅτι, ὅπως τά ψεγάδια τοῦ προσώπου μας εἶναι γνωστά σέ ὅλους, ἔτσι καί τά παραμικρά σφάλματα τῶν ἀρχόντων τά παρατηροῦν καί τά γνωρίζουν ὅλοι οἱ πολῖται. ῎Ω, πόσο ταιριάζουν στήν περίπτωσί μας τά λόγια τοῦ ᾽Ισιδώρου πού λέει: Τό μέγεθος τοῦ ἁμαρτήματος εἶναι ἀνάλογο πρός τόν βαθμό τοῦ ἀξιώματος πού ἔχει ὁ ἁμαρτάνων. Καί πολλές φορές σφάλματα πού τά παραβλέπουμε καί τά συγχωροῦμε στούς ἁπλούς ἀνθρώπους, τά θεωροῦμε ἀσυγχώρητα γιά τούς ἄρχοντες. Μήπως δέν ὑπῆρχαν στά ῾Ιεροσόλυμα κι᾽ ἄλλοι ἄνθρωποι ἀσελγεῖς καί φαυλόβιοι; Κι’ ὅμως, ὁ ᾽Ιωάννης ὁ Βαπτιστής δέν ἤλεγξε κανέναν ἄλλον παρά μόνον τόν ῾Ηρώδη. Αἰτία αὐτῆς τῆς συμπεριφορᾶς τοῦ ἁγίου εἶναι ὅτι τό ἁμάρτημα τοῦ βασιλέως τοῦ φαινόταν μεγάλο καί ἀνυπόφορο. Γι’ αὐτό καί ὁ Πλάτων, ὅταν ὁ Δίων ἔγινε βασιλεύς τῶν Συρακουσίων, τοῦ ἔγραψε νά φυλάξη ἀπαραχάρακτη αὐτήν τήν συμβουλή, δηλαδή, νά τοποθετήση τόν ἑαυτό του σάν σέ καθρέφτη μπροστά στά μάτια τῶν ὑπηκόων του. Πράγματι, ὁ βασιλεύς, ὅπως ὁ ἥλιος, ἐπισύρει πρός τόν ἑαυτό του τά βλέμματα τῶν ὑπηκόων του. Γι’ αὐτό καί πρέπει ἡ ζωή του νά εἶναι ἀξιέπαινη καί τίμια, διότι ὅλοι οἱ πολῖται τόν ἔχουν ὡς πρότυπο, ῎Ετσι σάν ἕνας θεϊκός μαγνήτης ἑλκύει τούς ὑπηκόους του πρός τόν ἑαυτό του. Στήν περίπτωσί μας συμβάλλουν πολύ κι’ αὐτοί οἱ στίχοι τοῦ Κλαυδιανοῦ.
῎Αν θέλης, Βασιλεῦ, Νόμο δίκαιο νά θεσπίσης,
πρῶτος ἀπό τούς ἄλλους ἐσύ πρέπει νά τόν τηρήσης. 
῞Ολος ὁ κόσμος ἄν μπορῆ παράδειγμα νά πάρη,
ἀπό τόν Βασιλέα του, θά τοῦ χρωστᾶ μεγάλη χάρι.

Πηγή: Ἀπό τό βιβλίο «ΚΡΙΣΙΣ ΗΓΕΣΙΑΣ», τῆς Ὀρθοδ. Χριστ. Ἀδελφότητος ΛΥΔΙΑ.

Πρωτοχρονιάτικη ικεσία



Στου καινούργιου χρόνου τ’ άνοιγμα σε Σένα, όπου εξουσιάζεις τους καιρούς και τους χρόνους, θέλω δυο λόγια να Σου πω.
Μέσα σ’ ολόκληρο τον καινούριο χρόνο βοήθησέ με να ’χω καιρό, για Σένα, για μένα, για τους άλλους.
Μέσα στις 365 μέρες αυτού του χρόνου βοήθησέ με να χαρίσω κάποιες ώρες προσευχής σ’ Εσένα, κάποιους αγώνες για τον στολισμό της ψυχής μου, κάποιες πράξεις αγάπης για τους άλλους.
Ουράνιε Πατέρα, μην το λησμονήσεις: Κάποιες ώρες για Σένα, και για μένα, για τους άλλους…

ΚΑΛΗ ΚΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΧΡΟΝΙΑ

Καλή Χρονιά!!!



Θα σου μιλήσω σήμερα για μια λέξη μόνο...
Θα σου πω δύο λόγια για τη λέξη "ήρωας".

Ξέρεις ποιος είναι ήρωας; Αυτός που είναι πραγματικά μεγάλος. Αυτός που έχει μεγάλη καρδιά. Ευρύχωρη καρδιά. Που αγαπάει δίχως όρια. Που δίνεται με αυθεντικότητα σε ό,τι καλό κάνει. Πραγματικά μεγάλος είναι αυτός που προσπαθεί. Προσπαθεί να μην κάνει λάθη. Κι όταν πέφτει, όταν αμαρτάνει, να έχει το θάρρος, την λεβεντιά να το παραδεχτεί και να σηκωθεί ξανά...
Έτσι να είσαι φίλε μου! Ήρωας. Αγωνιστής. Μεγάλος και αληθινός σε ό,τι και αν κάνεις. Βάλ'το στόχο για τη νέα χρονιά που έρχεται γοργά... Βάλ'το στόχο και μη φοβηθείς ποτέ!

Καλή και ευλογημένη η χρονιά που μας ξημέρωσε!!!

Η νέα χρονιά αφετηρία για ένα καινούργιο ξεκίνημα!





Επιμέλεια: Κατηχητικό Σχολείο Αριδαίας.

Άγιος Βασίλειος ο Μέγας



«... τὰ τῶν ἀνθρώπων ἤθη κατεκόσμησας». Με τη φράση αυτή, το απολυτίκιο, απόλυτα επιτυχημένα, τονίζει την κοινωνική προσφορά του Άγιου Βασιλείου, που με τη θεία διδασκαλία του στόλισε με αρετές τα ήθη και τη ζωή των ανθρώπων.
Ο Μέγας αυτός πατέρας και διδάσκαλος της Ορθόδοξης Εκκλησίας γεννήθηκε το 329 μ.Χ., κατ' άλλους το 330 μ.Χ., στη Νεοκαισάρεια του Πόντου στο χωριό Άννησα και μεγάλωσε στην Καισάρεια της Καππαδοκίας. Τα δε εγκυκλοπαιδικά λεξικά αναφέρουν σαν πατρίδα του Μ. Βασιλείου την Καισαρεία της Καππαδοκίας. Είχε 8 αδέρφια, 3 αγόρια και πέντε κορίτσια. Από τα 4 αγόρια τα 3 αγόρια έγιναν επίσκοποι (ο Βασίλειος Καισαρείας, ο Γρηγόριος Νύσσης και ο Πέτρος Σεβάστειας) και το ένα μοναχός (ο Ναυκράτιος). Από τις 5 αδερφές του η πρώτη, και συγχρόνως το πιο μεγάλο παιδί της οικογένειας, η Μακρίνα, έγινε μοναχή. Οι γονείς του Βασίλειος (και αυτός), που καταγόταν από την Νεοκαισάρεια του Πόντου και Εμμέλεια, που καταγόταν από την Καππαδοκία, αν και κατά κόσμον ευγενείς και πλούσιοι, είχαν συγχρόνως και ακμαιότατο χριστιανικό φρόνημα. Αυτοί μάλιστα έθεσαν και τις πρώτες -καθοριστικής σημασίας- πνευματικές βάσεις του Αγίου.
Με εφόδιο αυτή τη χριστιανική ανατροφή, ο Βασίλειος αρχίζει μια καταπληκτική ανοδική πνευματική πορεία. Έχοντας τα χαρίσματα της ευστροφίας και της μνήμης, κατακτά σχεδόν όλες τις επιστήμες της εποχής του. Και το σπουδαιότερο, κατακτά τη θεία θεωρία του Ευαγγελίου, που την κάνει αμέσως πράξη με την αυστηρή ασκητική ζωή του.
Ας αναφέρουμε όμως, περιληπτικά, την πορεία των δραστηριοτήτων του. Μετά τις πρώτες του σπουδές στην Καισαρεία και κατόπιν στο Βυζάντιο, επισκέφθηκε, νεαρός ακόμα, την Αθήνα, όπου επί τέσσερα χρόνια συμπλήρωσε τις σπουδές του, σπουδάζοντας φιλοσοφία, ρητορική, γραμματική, αστρονομία και ιατρική, έχοντας συμφοιτητές του τον Γρηγόριο τον Ναζιανζηνό (τον θεολόγο) και τον Ιουλιανό τον Παραβάτη.
Από την Αθήνα επέστρεψε στην Καισαρεία και δίδασκε την ρητορική τέχνη. Αποφάσισε όμως, να ακολουθήσει τη μοναχική ζωή και γι' αυτό πήγε στα κέντρα του ασκητισμού, για να διδαχθεί τα της μοναχικής πολιτείας στην Αίγυπτο, Παλαιστίνη, Συρία και Μεσοποταμία. Όταν επέστρεψε, αποσύρθηκε σε μια Μονή του Πόντου, αφού έγινε μοναχός, και ασκήθηκε εκεί με κάθε αυστηρότητα για πέντε χρόνια (357 - 362 μ.Χ.). Ήδη τέλεια καταρτισμένος στην Ορθόδοξη Πίστη, χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος από τον επίσκοπο Καισαρείας Ευσέβιο. Ο υποδειγματικός τρόπος της πνευματικής εργασίας του δεν αργεί να τον ανεβάσει στο θρόνο της αρχιεροσύνης, διαδεχόμενος τον Ευσέβιο στην επισκοπή της Καισαρείας (370 μ.Χ.). Με σταθερότητα και γενναίο φρόνημα, ως αρχιερέας έκανε πολλούς αγώνες για την Ορθόδοξη Πίστη. Με τους ορθόδοξους λόγους που συνέγραψε, κατακεραύνωσε τα φρονήματα των κακοδόξων.
Στους αγώνες του κατά του Αρειανισμού αναδείχτηκε αδαμάντινος, ούτε κολακείες βασιλικές του Ουάλεντα (364 - 378 μ.Χ.), που πήγε αυτοπροσώπως στην Καισαρεία για να τον μετατρέψει στον Αρειανισμό, ούτε οι απειλές του Μόδεστου μπόρεσαν να κάμψουν το ορθόδοξο φρόνημα του Αγίου. Υπεράσπισε με θάρρος την Ορθοδοξία, καταπλήσσοντας τον βασιλιά και τους Αρειανούς. Ακόμα, αγωνίστηκε κατά της ηθικής σήψεως και επέφερε σοφές μεταρρυθμίσεις στο μοναχισμό.
Η δε υπόλοιπη ποιμαντορική δράση του, υπήρξε απαράμιλλη, κτίζοντας την περίφημη «Βασιλειάδα», συγκρότημα με ευαγή Ιδρύματα, όπως φτωχοκομείο, ορφανοτροφείο, γηροκομείο, ξενοδοχείο και νοσοκομείο κ.ά., όπου βρήκαν τροφή και περίθαλψη χιλιάδες πάσχοντες κάθε ηλικίας, γένους και φυλής.
Ο Μέγας Βασίλειος έχει πλούσιο και σημαντικό συγγραφικό έργο. Τα κυριότερα έργα του είναι οι 9 ομιλίες στην Εξαήμερο, ομιλίες στους Ψαλμούς, πολλές και διάφορες άλλες ομιλίες, ασκητικά έργα και επιστολές. Εκτός των άλλων έργων του, έγραψε και Θεία Λειτουργία, που, μετά την επικράτηση αυτής της συντομότερης του Αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου, τελείται 10 φορές το χρόνο: την 1η Ιανουαρίου (όπου γιορτάζεται και η μνήμη του), τις πρώτες πέντε Κυριακές της Μ. Τεσσαρακοστής, τις παραμονές των Χριστουγέννων και των Θεοφανείων, την Μ. Πέμπτη και το Μ. Σάββατο.
Στα πενήντα του χρόνια ο Μέγας Βασίλειος, εξαιτίας της ασθενικής κράσεώς του και της αυστηρής ασκητικής ζωής του (ορισμένες πηγές λένε από βαριά αρρώστια του ήπατος ή των νεφρών), την 1η Ιανουαρίου του 378 μ.Χ. ή κατ' άλλους το 379 με 380 μ.Χ., εγκαταλείπει το φθαρτό και μάταιο αυτό κόσμο, αφήνοντας παρακαταθήκη και Ιερή κληρονομιά στην ανθρωπότητα ένα τεράστιο πνευματικό έργο.


Το συγγραφικό έργο του
Τα έργα του κατατάσσονται σε τέσσερεις κατηγορίες:

Δογματικά συγγράμματα.
α) «Ανατρεπτικός του Απολογητικού του δυσσεβούς Ευνομίου». Αποτελείται από τρία βιβλία και καταφέρεται ενάντια του αρχηγού των Ανομοίων Ευνομίου.
β) «Προς Αμφιλόχιον, περί του Αγίου Πνεύματος». Επιστολική πραγματεία προς τον επίσκοπο Ικονίου Αμφιλόχιο σχετικά με το Άγιο Πνεύμα.

Ασκητικά συγγράμματα.
α) «Τα Ηθικά». Συλλογή 80 ηθικών κανόνων.
β) «Όροι κατά πλάτος». Περιέχει 55 κεφάλαια με θέμα γενικές αρχές του μοναχισμού.
γ) «Όροι κατ’ επιτομήν». Περιέχει 313 κεφάλαια που αναφέρονται στην καθημερινή ζωή των μοναχών.
δ) «Περί πίστεως».
ε) «Περί κρίματος».
στ) «Περί της εν παρθενία αληθούς αφθορίας». Έργο σχετικό με την παρθενική ζωή.

Ομιλίες.
Ορισμένες από τις ομιλίες του είναι:
α) «Εις την Εξαήμερον». Συλλογή 9 ομιλιών με θέμα τη δημιουργία του κόσμου.
β) «Εις του Ψαλμούς». Συλλογή 18 ομιλιών με αφορμή το περιεχόμενο των Ψαλμών του Δαυίδ.
γ) «Περί του ουκ έστιν αίτιος του κακού ο Θεός».
δ) «Περί πίστεως».
ε) «Κατά Σαβελλιανών, Αρείου και Ανομοίων».
στ) «Προς τους νέους, όπως αν εξ ελληνικών ωφελοίντο λόγων». Το διασημότερο από τα κείμενα του Βασιλείου, στο οποίο πραγματοποιεί προσπάθεια γεφύρωσης μεταξύ χριστιανικής και κλασσικής παιδείας.
ζ) «Προτρεπτικός εις το άγιον βάπτισμα».
η) «Εις το πρόσεχε σεαυτώ».
θ) «Προς Πλουτούντας».
ι) «Εν λιμώ και αυχμώ».
ια) «Εις την μάρτυρα Ιουλίτταν και περί ευχαριστίας».

Επιστολές.
Σώζονται 365 επιστολές με το όνομα του Μεγάλου Βασιλείου, που καλύπτουν την εικοσαετία από την επιστροφή του στην Καισάρεια από την Αθήνα έως και το θάνατό του.


Το έθιμο της βασιλόπιτας
Στα χρόνια του Ιουλιανού του Παραβάτη, όταν το Βυζάντιο κήρυξε τον πόλεμο στην Περσία, ο Ιουλιανός πέρασε με τον στρατό του από την Καισαρεία. Τότε διέταξε να φορολογήσουν όλη την επαρχία και τα χρήματα αυτά θα τα έπαιρνε επιστρέφοντας για την Κωνσταντινουπολη. Ετσι, οι κάτοικοι αναγκάσθηκαν να δώσουν ό,τι είχε ο καθένας χρυσαφικά νομίσματα κ.λπ. Όμως ο Ιουλιανός σκοτώθηκε άδοξα σε μια μάχη στον πόλεμο με τους Πέρσες, έτσι δεν ξαναπέρασε ποτέ από την Καισάρεια. Τότε ο Αγιος Βασίλης έδωσε εντολή και από τα μαζεμένα χρυσαφικά τα μισά να δοθούν στους φτωχούς, ένα μικρό μέρος κράτησε για τις ανάγκες των ιδρυμάτων της Βασιλειάδος , και τα υπόλοιπα τα μοίρασε στους κατοίκους με ένα πρωτότυπο τρόπο: έδωσε εντολή να ζυμώσουν ψωμιά και σε κάθε ψωμί, έβαλε από ένα νόμισμα ή χρυσαφικό μέσα, κατόπιν τα μοίρασε στα σπίτια, έτσι τρώγοντας οι κάτοικοι τα ψωμιά όλο και κάτι έβρισκαν μέσα. Έτσι, γεννήθηκε το έθιμο της πίτας που ονομάσθηκε βασιλόπιτα.

Ἀπολυτίκιον

Εἰς πᾶσαν τὴν γῆν ἐξῆλθεν ὁ φθόγγος σου, ὡς δεξαμένην τὸν λόγον σου· δι' οὗ θεοπρεπῶς ἐδογμάτισας, τὴν φύσιν τῶν ὄντων ἐτράνωσας, τὰ τῶν ἀνθρώπων ἤθη κατεκόσμησας. Βασίλειον ἱεράτευμα, Πάτερ Ὅσιε· πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Επιμέλεια: Κατηχητικό Σχολείο Οσίας Παρασκευής, Νέας Καλλικράτειας.
Πηγή: www.saint.gr