Ἡ μοναδική ἐθνική μας ἑορτή, ἡ ὁποία ὡδήγησε τόν εὐσεβῆ ἑλληνικό λαό σέ μιά ἑνότητα καί σέ μιά ἀδιατάρακτο ἐθνική ὁμοψυχία, εἶναι ἡ 28η Ὀκτωβρίου, τό ΟΧΙ τοῦ 1940.
Τότε ὅλοι οἱ Ἕλληνες βρέθηκαν ἑνωμένοι, ἀνεξαρτήτως πολιτικῆς ἰδεολογίας. Μορφωμένοι καί ἁπλοί βοσκοί, πλούσιοι καί πτωχοί, παλληκάρια ἀμούστακα καί ἀσπρομάλληδες ἄνδρες, ὅλοι μέ ζῆλο καί ἐνθουσιασμό. Ἱερεῖς καί ποιμένες, γονυκλινεῖς προσεύχονται γιά τά στρατευμένα παιδιά, κάθε βράδυ. Νέες κοπέλλες προσέρχονται στίς τάξεις τῶν ἀδελφῶν νοσοκόμων. Ἱερεῖς πλαισιώνουν τίς στρατιωτικές μονάδες, γιά νά καλύψουν τίς θρησκευτικές ἀνάγκες. Ἐμψυχώνουν καί ἐνθαρρύνουν τούς Ἕλληνες φαντάρους μας καί ὅλο τό ἔμψυχο δυναμικό τοῦ Ἔθνους μας βρίσκεται σέ ἀσυγκράτητο ἐνθουσιασμό.
