Ο δάσκαλος κ. Δημήτριος Νατσιός συζητά στην εκπομπή «Γράμματα Σπουδάματα», με τον συγγραφέα, ιστορικό και φιλόλογο κ. Σαράντο Καργάκο για το ένδοξο '21.
Το φλάμπουρο
Είσαι το φλάμπουρο πού 'χει μεράκι του
την έγνοια της Ελευθεριάς.
Σ' έχει ο Κολοκοτρώνης μπαϊράκι του
κι ο καπετάνιος Ζαχαριάς.
Άσπρη-γαλάζια, σωστή ζωγραφιά,
σαν τ' ουρανού το χρώμα,
ξέρεις -στ' αλήθεια- να κάνεις θεριά
και τους δειλούς ακόμα.
Τι πατριώτες και τι πατριώτισσες
θύματα πέσανε σωρό.
Για μια σημαία σύραν οι Σουλιώτισσες
τον τελευταίο τους χορό.
Δέσπω Σουλιώτισσα που αντιστάθηκες
στις μαύρες σκέψεις του Αλή,
για μια σημαία, τότε, ανατινάχθηκες
κι ούτε το σκέφτηκες πολύ.
Τό βιβλίο τῆς Ἱστορίας μας
Βαρύ τό βιβλίο τῆς ἑλληνικῆς Ἱστορίας. Βαρύ κι ἀσήκωτο, πραγματικά. Δυσκολονόητο, γεμάτο ἔννοιες ἀκατανόητες, ἔννοιες πού ὁ νοῦς τοῦ σύγχρονου ἀνθρώπου ἀδυνατεῖ νά συλλάβη.
Δύσπεπτο τό βιβλίο τῆς ἑλληνικῆς Ἱστορίας. Δέν μαθαίνεται, δέν ἀφομοιώνεται. Ἔντονη δυσπεψία, δυσφορία καί ἐνοχλήσεις προκαλεῖ, ὄχι βέβαια στά ἀθῶα παιδιά, ἀλλά στούς «νηπιάζοντας ταῖς φρεσίν» ἐνήλικες «Ἕλληνες». Στούς «Ἕλληνες» οἱ ὁποῖοι, ἀλλάζοντας τά σημεῖα τῆς στίξεως, διέγραψαν τό θαυμαστικό –πού αὐθόρμητα πρόσθεσε ἡ Οἰκουμένη στό τέλος κάθε σελίδος τῆς ἑλληνικῆς Ἱστορίας– καί τό ἀντικατέστησαν μέ ἕνα ἐπιπόλαιο, χθόνιο ἐρωτηματικό. Ἀποτέλεσμα; νά κερδίσουν τά δικά τους σημεῖα στίξεως: «Ἕλληνες», πλέον ἐντός εἰσαγωγικῶν.
Σταχυολογήματα ἀπό τή σοφία τοῦ ἐθνικοῦ μας ποιητῆ Διονυσίου Σολωμοῦ
«Ὅπου καί νά σᾶς βρίσκει τό κακό, ἀδελφοί,
ὅπου καί νά θολώνει ὁ νοῦς σας,
μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό
καί μνημονεύετε Ἀλέξανδρο Παπαδιαμάντη».
Αὐτή τή συμβουλή θ’ ἀκολουθήσουμε κι ἐμεῖς, τώρα πού τά ἐθνικά μας προβλήματα εἶναι ὀξυμμένα. Κατ’ ἀρχήν, τό πολύχρονο πρόβλημα μέ τούς Σκοπιανούς γιά τήν ὀνομασία τοῦ κράτους τους, κακῶς βρίσκει ὑποστηρικτές καί κάποιους Ἕλληνες πού ἰσχυρίζονται ὅτι μποροῦν νά χρησιμοποιήσουν τό ὄνομα «Μακεδονία» ὡς γεωγραφική περιοχή τῶν Σκοπίων, καθώς καί μέρος τῆς σημερινῆς νότιας Βουλγαρίας εἶναι ἑλληνικά ἐδάφη, τά ὁποῖα ἐδόθησαν στούς γείτονες μέσα ἀπό συνθῆκες πολέμου. Δέν δόθηκε, ὅμως, καί ἡ ὀνομασία!
Πῶς πρέπει νά προσευχόμαστε;
Μέ νηστεία
ΜΕΡΟΣ Β΄
Στήν ἐποχή μας, πού τήν διακρίνει ἕνας ἄκρατος εὐδαιμονισμός, ἡ ὑλοφροσύνη καί ὁ καταναλωτισμός, τό ἀσταμάτητο κυνήγι τῶν ἀνέσεων καί ἀπολαύσεων, ὁ λόγος περί νηστείας ἀκούγεται παράξενος καί ἀποκρουστικός.
Γι’ αὐτό καί δέν εἶναι παράδοξο τό ὅτι οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι τῆς ἐποχῆς μας χάνουν τή θέα τοῦ οὐρανοῦ, δέν ἔχουν οὐσιαστική ἐπικοινωνία μέ τόν Θεό. Δέν προσεύχονται. Καί ἄν τό κάνουν, μᾶλλον αὐτό γίνεται τυπικά καί βιαστικά, ἴσως σάν ἕνα ἀναγκαῖο καθῆκον. Καί βέβαια μιά τέτοια ἄτονη καί ἄνευρη προσευχή, μέσα στήν ἀφθονία, στήν ἄνεση καί στίς ἀπολαύσεις, δέν ξεδιψᾶ την ψυχή, δέν τήν ἀναπαύει. Διότι ἡ προσευχή αὐτή δέν ἔχει δύναμη, δέν φθάνει μέχρι τόν θρόνο τοῦ Θεοῦ.
Άγιος Ιάκωβος ο Ομολογητής ο Επίσκοπος
Ασκητής από νεαρή ηλικία ο Όσιος Ιάκωβος, διακρίθηκε για την καθαρή ζωή και την ολόψυχη προσήλωση του στα διδάγματα και τις εντολές της πίστης. Αναδείχθηκε επίσκοπος στα χρόνια των εικονομάχων και διώχθηκε σκληρά, μέχρι του σημείου να στερηθεί ακόμα και αυτό το ψωμί. Αλλά όλη η στέρηση και η κακοπάθεια που υπέστη, δε λύγισε καθόλου το φρόνημα του. Έμεινε σταθερός μέχρι την τελευταία του πνοή, ενθυμούμενος τα λόγια του Αποστόλου των Εθνών: «Σὺ οὖν κακοπάθησον ὡς καλὸς στρατιώτης Ἰησοῦ Χριστοῦ» ( Β' προς Τιμόθεον, β' 3.). Σύ, λοιπόν, κακοπάθησε σαν καλός στρατιώτης του Ιησού Χριστού.
Αχ πατρίδα μου γλυκιά
Μισεύω και τα μάτια μου δακρύζουν λυπημένα, (Χ2)
αχ πατρίδα μου γλυκιά δακρύζουν λυπημένα,
αχ πατρίδα μου γλυκιά πόσο σ' αγαπώ βαθιά.
Στη ξενιτιά με στεναγμούς βραδιάζει ξημερώνει, (Χ2)
αχ πατρίδα μου γλυκιά βραδιάζει ξημερώνει,
αχ πατρίδα μου γλυκιά πόσο σ' αγαπώ βαθιά.
Έχετε για ψηλά βουνά και κάμπη με τα δάση, (Χ2)
αχ πατρίδα μου γλυκιά και κάμπη με τα δάση,
αχ πατρίδα μου γλυκιά πόσο σ' αγαπώ βαθιά.
Θα σ' αγαπώ, θα σ' αγαπώ ώσπου να ξεψυχήσω, (Χ2)
αχ πατρίδα μου γλυκιά ώσπου να ξεψυχήσω,
αχ πατρίδα μου γλυκιά πόσο σ' αγαπώ βαθιά.
Πῶς πρέπει νά προσευχόμαστε;
Μέ νηστεία
ΜΕΡΟΣ Α΄
Ὅταν ὁ Κύριος θεράπευσε ἕνα σεληνιαζόμενο νέο καί τόν ἐλευθέρωσε ἀπό τό δαιμόνιο πού ἀπό μικρό παιδί τόν βασάνιζε, οἱ μαθητές Του, ἐπειδή λίγο πρίν δέν μπόρεσαν νά τόν θεραπεύσουν, ρώτησαν τόν Κύριο: Γιατί ἐμεῖς δέν μπορέσαμε νά βγάλουμε τό δαιμόνιο; Καί ὁ Χριστός τούς ἀπάντησε: «Τοῦτο τό γένος ἐν οὐδενί δύναται ἐξελθεῖν εἰ μή ἐν προσευχῇ καί νηστείᾳ». Αὐτό τό εἶδος τῶν δαιμόνων δέν μπορεῖ νά βγεῖ παρά μέ προσευχή πού τή συνοδεύει καί ἡ νηστεία (βλ. Μάρκ. θ΄ 14-29).
Ὁ λόγος αὐτός τοῦ Χριστοῦ φανερώνει ὅτι ἡ προσευχή συμβαδίζει μέ τή νηστεία, ὅτι γίνεται καί ἀποτελεσματική, ὅταν ἐνισχύεται μέ τόν παράλληλο ἀγώνα τῆς νηστείας. Δέν ἀρκεῖ κανείς μόνο νά προσεύχεται. Πρέπει καί νά νηστεύει.
Χρυσοστομικά μαργαριτάρια
Διότι, ἐάν οἱ συνομιλοῦντες μέ σοφούς ἀνθρώπους μέ τήν συνεχῆ συναναστροφή μέ αὐτους, γίνονται γρήγορα ὅμοιοί τους ὡς πρός τήν φρόνησιν, τότε τί πρέπει νά εἴπωμεν δι’ ἐκείνους πού ὁμιλοῦν μέ τόν Θεόν καί προσεύχονται; Μέ πόσην σοφίαν, μέ πόσην ἀρετή, μέ πόσην σύνεσιν καί καλοκαγαθίαν, καί σωφροσύνην καί πραότητα, τούς γεμίζει ἡ προσευχή καί ἡ δέησις; Ὥστε δεν θά σφάλῃ κανείς, ἄν ἐκφράσῃ τήν γνώμην ὅτι ἡ προσευχή εἶναι ἀφετηρία κάθε ἀρετῆς καί δικαιοσύνης.
Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος
«Μην πλένεις το αυτοκίνητό σου…»
Αυτό είναι το σλόγκαν του Scott Wade, ενός πρωτότυπου ζωγράφου από το Μεξικό.
Χρησιμοποιώντας μια βούρτσα και τα σκονισμένα παράθυρα αυτοκινήτων σαν καμβά, ο Scott Wade δημιουργεί μοναδικούς πίνακες ζωγραφικής.
Κυριακὴ τῆς Σταυροπροσκυνήσεως
Ἀπὸ τὰ παμπάλαια χρόνια, τὸ βράδυ τοῦ Σαββάτου τῆς τρίτης ἑβδομάδος τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, ὁ σταυρὸς μεταφέρεται στὸ κέντρο τοῦ ναοῦ, καὶ ὁλόκληρη ἡ ἀκόλουθη ἑβδομάδα εἶναι γνωστὴ ὡς ἑβδομάδα τοῦ Σταυροῦ. Ξέρουμε πὼς ἡ Μεγάλη Τεσσαρακοστὴ ἀποτελεῖ μία προετοιμασία γιὰ τὴ Μεγάλη Ἑβδομάδα, τότε ποὺ ἡ Ἐκκλησία θὰ ἀνακαλέσει στὴ μνήμη τῆς τὸν πόνο, τὴ σταύρωση καὶ τὸ θάνατο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ πάνω στὸ σταυρό. Ἡ προβολὴ τοῦ σταυροῦ στὴ μέση της Σαρακοστῆς, μᾶς ὑπενθυμίζει τὸ σκοπὸ τῆς βαθύτερης καὶ ἐντατικότερης ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς κατὰ τὴ διάρκεια τῆς Σαρακοστῆς. Ἔτσι εἶναι ὁ κατάλληλος τόπος ἐδῶ, γιὰ νὰ σκεφτοῦμε τὸ ρόλο τοῦ σταυροῦ, αὐτοῦ του σημαντικότατου καὶ χαρακτηριστικότατου ὅλων τῶν Χριστιανικῶν συμβόλων.
Τὸ σύμβολο αὐτὸ ἔχει δύο στενὰ ἀλληλένδετες σημασίες.
Γ’ Κυριακή των Νηστειών, Σταυροπροσκυνήσεως
Ομιλία εις τον Τίμιο και Ζωοποιό Σταυρό
(Αγ. Γρηγόριος Παλαμάς)
Μικρή περίληψη ομιλίας 11:
Εις τον Τίμιον Σταυρόν, την Κυριακήν της Σταυροπροσκυνήσεως.
Την ημέραν αυτήν εορτάζεται ο Σταυρός προ του Σταυρού· αυτή είναι προτύπωσις της πραγματικής εορτής του Σταρού, κατά την 14 Σεπτεμβρίου, και το εορταζόμενον γεγονός είναι προτύπωσις του Σταυρού του Χριστού. Ο Σταυρός είναι αιώνιον φαινόμενον και κανείς ποτέ δεν συνεφιλιώθη με τον Θεόν χωρίς την δύναμιν του Σταυρού. Διότι ο Σταυρός Του υπήρχε πάντοτε ως προτύπωσις και προαγγελία του Σταυρού του Κυρίου. Προϋπήρχεν αναμέσον των προπατόρων, ενεργών εις αυτούς το μυστήριον του Σταυρού. Το μυστήριον του Σταυρού είναι διπλούν, σημαίνον πρώτον μεν φυγήν ημών από τον κόσμον, δεύτερον δε φυγήν των παθών από ημάς· το πρώτον είναι σταύρωσις του κόσμου δι’ ημάς, ήτοι η πράξις, το δεύτερον είναι σταύρωσις ημών δια τον κόσμον, ήτοι η θεωρία.
Εγώ Γραικός γεννήθηκα, Γραικός θένα πεθάνω
Γιατί το λέμε έτσι;
Τη φράση αυτή τη συναντάμε στο δημοτικό τραγούδι το αφιερωμένο στον οπλαρχηγό του '21, Αθανάσιο Διάκο. Είναι η περήφανη απάντηση που έδωσε ο ήρωας, όταν του πρότεινε ο Ομέρ Βριώνης ν' αλλαξοπιστήσει, για να του χαρίσει τη ζωή.
Από το βιβλίο «ΛΕΞΕΙΣ ΚΑΙ ΦΡΑΣΕΙΣ ΠΑΡΟΙΜΙΩΔΕΙΣ», του Τάκη Νατσούλη, ἐκδόσεις Σμυρνιωτάκη.
Σαν έρθει ο πόνος
“Σαν έρθει ο πόνος να σε βρει
να τον δεχθείς παλικαρίσια.
Στάσου λεβέντης σαν τη δρυ
τη λαμπαδόκορμη, την ίσια.
να τον δεχθείς παλικαρίσια.
Στάσου λεβέντης σαν τη δρυ
τη λαμπαδόκορμη, την ίσια.
Δώρο δικό σου ‘ναι κι ο πόνος
δώρο δικό σου απ’ τ’ ακριβά.
δώρο δικό σου απ’ τ’ ακριβά.
Και φτάνω να σ’ ευγνωμονώ
γι’ αυτές τις ώρες που πονώ.”
Γ. Βερίτης
γι’ αυτές τις ώρες που πονώ.”
Γ. Βερίτης
ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ - ΕΚΚΛΗΣΗ πρός τήν Αὐτοῦ Μακαριότητα τόν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ.κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟ
 |
| Πατῆστε ἐπάνω στήν εἰκόνα, γιά νά διαβάσετε ὅλη τήν ἐπιστολή. |
Μακαριώτατε,
Ἀναμφίβολα ὑπάρχει «καιρός τοῦ σιγᾶν, καιρός τοῦ λαλεῖν». Καί τά δύο ὅμως αὐτά στάδια, ἐμεῖς οἱ ἁπλοί μέ τίς μικρές μας δυνάμεις, Ἐσεῖς μέ τίς ἀσυγκρίτως μεγαλύτερες ἤδη τά διεξήλθαμε, ἴσως καί μέ κάποια ἐπιτυχία...
...Συνεπῶς, μετά ταῦτα ἀλλά καί ἕτερα δείγματα ὧν οὐκ ἔστιν ἀριθμός, πρόδηλο καθίσταται πώς ὁ καιρός τόσο τοῦ σιγᾶν ὅσο καί τοῦ λαλεῖν ἔχουν παρέλθει ἀλυσιτελῶς καί ἀνεπιστρεπτί. Τί ὅμως, ποιό πράγμα, ποιός καιρός εἶναι ἡ παραπέρα ἐπιλογή μας; Κατά τήν ταπεινή μας κρίση, ἔφθασε πλέον ὁ καιρός τοῦ ΠΡΑΤΤΕΙΝ. Καλά λοιπόν τά λόγια, ἐναργεῖς οἱ περιγραφές τῆς τραγωδίας καί μᾶλλον ἀκριβεῖς οἱ προβλέψεις τῆς ἐπερχομένης συμφορᾶς. Πλήν ὅμως μάταιες, ἀναποτελεσματικές καί - ἐν πάσῃ περιπτώσει - ἐντελῶς ἀδιάφορες καί ἀνώδυνες γιά τούς χειριζόμενους μ’ αὐτόν τόν μοιραῖο τρόπο τίς τύχες τῆς Πατρίδας.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)